Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Poleninvasie

 
De afgelopen maanden stonden voor mij in het teken van verhuizen. Een tijd terug kregen ik en mijn huisgenoten te horen dat onze huisbaas spoorloos was, nooit zijn hypotheek had betaald en dat het huis in eerste instantie nooit verhuurd had mogen worden. Enfin, om een lang verhaal kort te houden: de rechter besloot dat we tot 13 februari 2008 hadden om iets nieuws te vinden. Dat is gelukt: eergisteren, 7 februari, vond de laatste van ons vieren een kamer. Ik heb al een tijdje een nieuwe kamer, maar omdat we toch nog tot de 13e hebben liggen er nog een aantal spullen van mij op mijn oude adres.



Gisteren, 8 februari, zat ik op mijn werk achter mijn bureautje een stuk uit te typen toen ik op mijn telefoon keek. Wie weet had ik nog gemiste oproepen, ik zet namelijk mijn beltoon nooit aan. Nou, die had ik, dertien om precies te zijn. Mijn vriendinnetje Lynn en mijn vriend/voormalig huisgenoot Wilmar hadden mij blijkbaar nodig.



Rustig schuif ik mijn telefoon open, bel mijn vriendinnetje op en bedenk tijdens het overgaan van de telefoon al met welke lollige opmerking ik het gesprek zal openen. "Hai", mijn vriendin neemt haar telefoon op. "Ik zag dat ik niet minder dan der-tien gemiste oproepen had. Volgens mij mis je me!", grap ik quasi nonchalant. "Ja. Wilmar belde me net en er zitten polen in ons huis." Polen in ons huis. Die opmerking vraagt natuurlijk om opheldering. "Nou, Wilmar was vandaag langsgegaan en ze zijn ons huis aan het verbouwen."



Echt veel duidelijker wordt het niet, ik besluit om Wilmar zelf te bellen. Hij neemt om met zijn vaste opener: "Kerel!" Hij legt het hele verhaal uit. Hij had een nachtje bij zijn vriendin geslapen, ging wat spullen halen in zijn oude kamer en merkte dat de sleutel niet meer paste. Hij belt aan, geen respons. Wanneer hij omhoog kijkt ziet hij in zijn eigen kamer een hoofd voor het raam, een onbekend hoofd om precies te zijn. Wat blijkt: de bank die ons huis verkoopt besloot dat het niet nodig was om te wachten tot de afgesproken datum. Toen Wilmar de makelaar sprak kwamen zij met de onsterfelijke opmerking: "maar je slaapt toch gewoon boven, dan heb je er toch geen last als we hier beneden aan het klussen zijn."



De arme vent had de dag ervoor het bericht gekregen dat hij een kamer had, de dag erna kan hij zijn oude huis niet meer in, heeft uit nood met wat vrienden al zijn spullen naar zijn nieuwe kamer moeten sjouwen. Ondertussen zit ik in een kamer waar de verhuurder zijn gemeentebelasting niet betaald, er wordt gedreigd om onze woning binnen te treden. Het lijkt een oneindige ciclus.



Ik heb me wel eens laten vertellen dat een derde van de inwoners van Utrecht student is. Als dat zo is, zou het me niets verbazen als 50% daarvan te maken heeft met te hoge huren, brandonveiligheid of huurbazen die zich niet netjes gedragen. Gemeente Utrecht, minister Vogelaar, waar zijn jullie?

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags