Dinsdagavond, rond half tien uur 's avonds hangt er in de ierse pub een gezellige sfeer zoals wel vaker voorkomt. Mensen lachen, praten, gillen en zingen af en toe zelfs. Iedereen heeft het naar zijn zin zou je denken.
Iedereen? Nee. Een man van rond de vijftig, kalend hoofd, dikke buik, trieste blik, zit in zijn eentje aan een vierpersoons tafel. In de drie uur dat ik daar zit beweegt de man amper, blijft triest voor zich uit kijken en drinkt zeer zelden een slok uit zijn grote glas witbier.
Dit soort mannen heb je nou eenmaal in kroegen, ze zitten er altijd wel. Tussen de gezellige menigte heb je de oude zielige mannen die hun problemen weg lijken te drinken. Wat gaat er in hun hoofd om, dat vraag ik mij af. Ergens op die dag moet die man de keuze hebben gehad of hij naar huis ging of naar de kroeg ging. Thuis kan je ook een goed glas bier drinken, toch verkiezen de Eenzame Drinkers de rumoerige kroegen boven hun eigen huis. Problemen met zijn vrouw? Een afspraak waarbij niemand kwam opdagen?
Misschien is het een gat in de markt: kroegen met tafeltjes voor 1. Knappe barvrouwen die altijd vragen hoe het met je gaat, voor de rest niemand die je lastig valt of raar naar je kijkt. Lijkt mij een perfect plan. De vraag is dan natuurlijk weer of die mannen dat wel willen. Misschien willen ze zielig gevonden worden. Een verkapte manier om aandacht te krijgen. Ga dan aan een tweepersoons-tafeltje zitten.
Stuur door
Dit is niet OK