Gisteren zat ik in de schoolkroeg de krant te lezen, mijn linkerhand om een biertje, mijn voeten op een stoel, toen ik werd opgeschrikt door een stem die ik niet herkende.
'Ik ken jou nog, ken jij mij nog?'
Een oude klasgenoot? Een vergeten vriend? Nieuwsgierig draai ik mij om. Een lerares wiens contract na vijf maanden niet verlengd was. Natuurlijk ken ik haar, iedereen kent haar.
'Jazeker.'
Ongemakkelijk op mijn stoel hoor ik het verhaal aan, ze heeft geen idee waarom ze hier niet meer mag werken. Ik wel. De directeur kon haar ook geen verklaring geven, vertelt ze. Ik vermoed dat hij heeft gelogen.
Een kwartier hoor ik het wel een wee aan van de rare vrouw, nog altijd ongemakkelijk. Ze heeft in Amsterdam gewerkt, en nog ergens anders. Nu werkt ze in het gebouw hiernaast, ze begeleidt studenten in hun laatste jaar, ofzo. Liever werkt ze hier.
'Nou, ik ga maar eens naar huis, tot ziens he!'
'Doei,' zeg ik enthousiast, mijn blik valt op een bekend gezicht ergens anders in de kroeg.
'Tot over vijf maanden,' denk ik.
Stuur door
Dit is niet OK